rich terracotta

IMG_4398Δεν θα προσποιηθώ ότι αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποστ. Εννοώ outfits. Οι φωτογραφίες, τραβηγμένες αρκετούς μήνες νωρίτερα, δεν με ενθουσίαζαν. Νομίζω φταίει αυτή η ζεστή απόχρωση της πουκαμίσας που δεν είναι ακριβώς από τα χρώματα που με τρελλαίνουν. Ήταν μια παρορμητικη αγορά και ενώ το συγκεκριμένο ζεστό κεραμιδί κολακεύει αρκετά τα χρώματά μου -τουλάχιστον in real life- κάτι δεν μου κάθεται καλά.

Στην πραγματικότητα όμως οι φωτογραφίες μου φέρνουν μια όμορφη μέρα στο μυαλό. Ηλιόλουστη και ανέμελη. Γεμάτη υποχρεώσεις αλλά και μικρά χαλαρά διαλείμματα. Μια μεγάλη βόλτα στο ιστορικό κέντρο, παγωτό χωνάκι -σοκολάτα/βατόμουρο φυσικά- απρόσμενες συναντήσεις και γέλια μέχρι δακρύων. Ήταν από αυτές τις μέρες που ατάραχος απολαμβάνεις χωρίς να υποψιάζεσαι ότι σύντομα η ζωή σου μπορεί να πάρει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή. Όλοι μας διαστραυρωνόμαστε με τέτοιες στιγμές, που απροειδοποίητα και πολλές φορές βίαια μας βγάζουν από την ωραία -κούνια που μας κούναγε-τακτοποιημένη ζωή μας.

Δεν έχει σημασία αν το γεγονός, ή στην περίπτωσή μας, αλληλουχία γεγονότων είναι θετικά ή αρνητικά μιας και το αποτελεσμα είναι πάντα σχεδόν το ίδιο: αναγκάζεσαι να διαγράψεις στο μυαλό σου πολλά κεφάλαια από τη ζωή σου όπως την είχες φανταστεί και να τα αντικαταστήσεις με λευκές σελίδες όπου κάθε ιστορία είναι πιθανό να συμβεί. Και αν είσαι σαν και μένα (αμετανόητα control freak) αυτό ισοδυναμεί περίπου με τον χειρότερο εφιάλτη σου. Τουλάχιστον στην αρχή, μέχρι να εμπιστευτείς το σύμπαν και όσα αυτό έχει αποφασίσει να σε φιλέψει… Δεν θα σου διηγηθώ σήμερα όλη την ιστορία που με κράτησε μακρυά από την Lemoncake κάποιους μήνες -εδώ γιατί στα σόσιαλ δεν σταμάτησα ποτέ να ποστάρω- απλά θα σου πω ότι ξεκίνησε ως εξής: Την μία μέρα (εκείνη την ανέμελη με το παγωτό και την πουκαμίσα στο χρώμα της τερακότας) χτυπούσε το τηλέφωνό μου και στην άλλη άκρη της γραμμής ο φίλος μου μου περιέγραφε ένα όμορφο διαμέρισμα που είχε βρει στο κέντρο της Αθήνας ρωτώντας με πώς θα μου φαινόταν να μετακομίζαμε μαζί. Πριν προλάβω να αποφασίσω πώς μου φαινόταν στ’ αλήθεια η ιδέα την κυριολεκτικά επόμενη μέρα σε ένα τηλεφώνημα που δεν κράτησε πάνω από τρία λεπτά ο ίδιος άνθρωπος μου ανακοίνωνε ότι φεύγει έκτακτα μέσα στο μήνα για Ινδία με τη δουλειά και πώς θα ήθελε να πάω μαζί. Για δύο χρόνια. Μίνιμουμ. Γκλούπ.

Φυσικά έκλεισα ενθουσιασμένη το τηλέφωνο και έτρεξα να προβάρω μεταξωτά υφάσματα για να αποφασίσω σε τι αποχρώσεις να ράψω τα καινούρια μου σάρι! Εχμ κάτσε, όχι. Έμεινα αποσβολωμένη να κρατάω για άλλα τρία λεπτά το ακουστικό κοιτώντας το υπερπέραν και ενώ η γραμμή είχε κλείσει, προσπαθώντας να αποφασίσω αν έπρεπε να βάλω τα γέλια ή τα κλάμματα. Αν δεν με απατάει η μνήμη μου έβαλα και τα δύο. Ταυτόχρονα. Τελικά έβαλα και ένα ουίσκι -από αυτά τα επετειακά με τις ωραίες συσκευασίες που μας στέλνουν οι καλοί άνθρωποι οι συνεργάτες μας- το έκανα διπλό, πέταξα την ψυχραιμία που δεν με διακρίνει από τον τέταρτο και ξαναέβαλα τα κλάμματα. Δεν είναι ότι δεν το περίμενα ότι κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό, διπλωμάτης είναι ο άνθρωπος και τον ξέρω εννιά χρόνια, απλά να,  ξέρεις, δεν το περίμενα εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή… Στο μυαλό μου είχα ήδη αρχίσει να διακόσμώ το διαμέρισμα που μου είχε δείξει την προηγούμενη μέρα, είχα σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια τις φετινές διακοπές του ιδανικού καλοκαιριού μας και το Δελχί δεν περιλαμβανόταν στα πλάνα του Δεκαπεντάυγουστου μου.

Αλλά μήπως αυτό έπρεπε να αλλάξει? Τη συνέχεια θα στη διηγηθώ σε επόμενο ποστ *σπαστική ξέρω*

υγ. Α και έτσι για την ιστορία, την αηδιαστική τερακότα πουκαμίσα δεν την ξαναφόρεσα ποτέ… :)

COPY THE LOOK: Pull & Bear long shirt, Asos trousers, H&M dress, Chloe sunnies, Nine West suede heels, Fringed bag from Asos

IMG_4172IMG_4170IMG_4171IMG_4415IMG_4430 mainpic

3 Comments on rich terracotta

  1. Χαρις
    October 18, 2016 at 7:47 pm (7 months ago)

    “Ποτε δεν ξερεις τι σε περιμενει στην επομενη γωνια..” ελεγε η γιαγια μου και αυτο που εχω καταλαβει παρα πολυ καλα κ πιστευω εγω ( κ φυσικα δεν το λεω εγω.. τα εχουν πει αλλοι , πιο πριν απο μενα) ειναι οτι το καλο με το κακο παει παντα χερι χερι.. ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν παει καποιο μοναχο του! Ειναι οπως το γιν με το γιανγκ! Οταν σ κατσικωνεται το κακο εν προκειμενη, ψαξε το καλο.. Σιγουρα υπαρχει.. ισως χρειαζεται λιγο χρονο για να δουμε καλυτερα τα πραγματα κ πιο αντικειμενικα.. οταν ξεφορτισουμε λιγο συναισθηματικά.. ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ

    Reply
    • christina
      October 28, 2016 at 2:05 pm (7 months ago)

      Πόσο μα ΠΟΣΟ δίκιο έχεις :)

      Reply
  2. Irini M
    October 28, 2016 at 9:03 pm (7 months ago)

    There is some sort of magic in the unexpected ;-)
    <3 E N J O Y <3

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *